مولاي من! خواستم بگويم تو غريبي ؛ اما ديدم غربت براي جدايي امت از امامي چون تو لفظي غريب است! خواستم بگويم كه تو مظلومي ؛ ديدم مظلوميت تحمل ظلمي را كه بر تو مي رود ندارد! ...
و اينك يك دريا اشك ؛ و يك بيابان اندوه ما را سزاست كه در فراق چون تو مهرباني ؛ حق ندبه را بتوانيم بجاي آوريم. آن روز كه بتوانيم چشم و گوش و قلبمان را از تسخير نامحرمان رها سازيم توان اميد داشت كه صدا و سيماي پرشكوه تو را در منظر اشك خالصانه شوقمان ميزبان شويم.
به اميد آن روز ؛ كه آرزو مي كنيم دير نباشد انهم يرونه بعيدا و نريه قريبا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نقل از پايگاه حضرت آيت الله العظمي بهجت حفظه الله : ... حاج محمّد على فشندى ـ رحمه اللّه ـ هنگام تشرّف به محضر حضرت صاحب ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ عرض مى كند: مردم دعاى توسل مى خوانند و در انتظار شما هستند و شما را مى خواهند، و دوستان شما ناراحتند.
حضرت مى فرمايد: دوستان ما ناراحت نيستند!
اى كاش مى نشستيم و درباره ى اين كه حضرت غائب ـ عليه السّلام ـ چه وقت ظهور مى كند، با هم گفت و گو مى كرديم، تا حدّاقل از منتظرين فرج باشيم.
اشخاصى را مى خواهند كه تنها براى آن حضرت باشند. كسانى منتظر فرج هستند كه براى خدا و در راه خدا منتظر آن حضرت باشند، نه براى برآوردن حاجات شخصى خود. چرا ما حدّاقل مانند نصارى كه در مواقع تحيّر با انجيل ارتباط دارند، با آن حضرت ارتباط برقرار نمى كنيم؟!
آيا ائمه ى ما ـ عليهم السّلام ـ درباره ى بلاهايى كه در چنين وقت بر دو طرف(1) رخ مى دهد و سابقه ندارد، چيزى نفرموده اند؟! و از حوادثى كه امروز اتّفاق مى افتد خبر نداده اند؟! آيا ممكن است از اين كه بنى العبّاس، كوفه را مى گيرند، خبر دهند(2) و از اوضاع امروز خبر ندهند؟! يقينا اين گونه مطالب را اجمالاً بيان كرده اند ؛
مگر مى شود نفرموده باشند كه مردم در چنين وقتى چه كار كنند؟!
... آيا اكنون(3) كه يك مشت شيعه ـ كه در ميان آن ها علما و زنان و كودكان بى گناه كه نه مَقرّى دارند و نه مفرّى(4) ـ گرفتارند، ما نبايد با چشم گريان و دل شكسته از خدا بخواهيم كه بلا را رفع كند؟! آيا درست است كه ما راحت بنشينيم و نظاره گر باشيم و برادران و خواهران ايمانى ما در دست ظالمان گرفتار باشند؟!
اگر ما امروز به آن ها رحم، و براى نجات آن ها دعا نكرديم و فردا مثل اين بلاها بر ما نازل شد، ديگران هم بر ما رحم و دعا نمى كنند.
آيا مى شود رييس و مولاى ما حضرت ولى عصر ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ محزون باشد، و ما خوشحال باشيم؟! او در اثر ابتلاى دوستان، گريان باشد و ما خندان و خوشحال باشيم، و در عين حال خود را تابع آن حضرت بدانيم؟!
1. شدّت بمباران و موشك باران شهرها از سوى دو طرف درگير در جنگ عراق عليه ايران.
2. بحارالانوار، ج 34، ص 135؛ احتجاج، ج 1، ص 173؛ ارشاد، ج 1، ص 278.
3. زمان جنگ عراق عليه ايران.
4. مَقَرّ: قرارگاه؛ مَفَرّ: جاى گريز
شهادت امام حسن عسكري عليه السلام ،
پدر بزرگوار مولايمان حضرت حجت سلام الله عليه
را به آن حضرت و تمام شيعيان جهان تسليت عرض مي كنيم


